«آچاچي» با دارا بودن پنج هزار نفر جمعيت كه بيش از هزار خانوار را تشكيل مي دهند ، بر سر راه ترانزيتي ايران ـ اروپا قرار گرفته اشت ، با اينهمه روستا محسوب شده و فاقد شهرداري مي باشد. همين امر باعث شده است كه اين آبادي بزرگ نه امكانات شهري را داشته باشد و نه با اينهمه جمعيت ، تحمل امكانات يك روستاي معمولي را داشته باشد. قطعاً اگر آچاچي در دهه گذشته به شهر تبديل مي شد ، داراي جمعيتي دو برابر و رونق اقتصادي و ... چندين برابر مي شد.
ذيلاً جمعيت تعدادي از شهرهاي آذربايجان شرقي که برگرفته از سايت سازمان مديريت و برنامه ريزي استان آذربايجان شرقي مي باشد ، آورده مي شود (اعداد داخل پرانتز جمعيت شهرها برحسب نفر است):
شهر آبش احمد (1974)، شهر آغکند (2474) ، شهر ترک (1962) ، شهر تيکمه داش (2225) ، شهر خاروانا (2283) ، شهر خامنه (2539) ، شهر خراجو (1552) ، شهر خمارلو (1053) ، شهر دوزدوزان (3161) ، شهر زنوز (3500) ، شهر سيه رود (1191) ، شهر کوزه کنان (3834) ، شهر ورزقان (2791) ، شهر هوراند (3864)

ملاحظه مي شود كه در همين استان خودمان چندين شهر داريم كه نه تنها موقعيت استراتژيك آچاچي را ندارند بلكه جمعيت آنها به يك چهارم و يك پنجم آچاچي هم نمي رسد.

استاندار و معاونت عمراني استانداري آذربايجان شرقي و همچنين نمايندگان مردم ميانه در مجلس توضيح دهند كه ضوابط و مقررات تبديل روستا به شهر چيست؟ نماينده ميانه جناب مهندس هاشمي كه در نطق چند روز پيش مجلس بر شهرستان شدن تركمنچاي تأكيد كردند ، پاسخ دهند كه تجزيه شهرستان ميانه و كوچك شدن منطقه نظارتي آنها كه صرفاً براي راحتي كار خودشان است ، در اولويت است يا شهر شدن آچاچي كه استحقاق شهر شدن آن بيشتر و پيشتر از تركمنچاي و آغكند و ترك است؟