پلهایی چند در ایران بنام پل دختر معروفند که نباید آنها را با هم اشتباه بگیریم.می توان از آن جمله نام برد: پل دختر میانه، پل دختر لرستان، پل دختر بهبهان.

سازمان میراث فرهنگی آذربایجانشرقی در سالهای اخیر اقدام به تعمیر دهانه اصلی این پل کهن کرد.برای همین با استفاده از کارشناسان و معماران خود پس از پیش بینی تحمل بار 1000 تنی توسط پایه های این دهانه، اقدام به تعمیر آن کرد اما هنوز بار وارده به یک پنجم نرسیده بود که به یکباره فرو ریخت و عظمت معماری قدیم را به رخ معماری و محاسبات کاغذی امروزی کشید. فرو ریزی این پل نه تنها مایه آبرو ریزی این سازمان گردید بلکه قسمت اعظمی از بنای کهن را نیز با خود به رودخانه کشید و خراب کرد. ای کاش این سازمان لااقل طرح قبل از خراب شدن طاق اصلی را بدست می آورد و هندسه آنرا با مصالح امروز پیاده می کرد.

سازمان میراث فرهنگی در مرمت این بنا، آجرهای چندین صد ساله را براحتی دور ریخت و آجرهای تازه را جایگزین آن کرد که آنهم وفا نکرد. آقای تقی زاده – مدیر کل سازمان- در توجیه علت فرو ریختن این دهانه 24 متری گفت:" فرضیه قوی این است که بر اثر انفجارات مربوط به شکستگی پل در بخشی از پل شکافی وجود داشته که در آسیب شناسی ها مشاهده نشده و احتمالا بر اثر بارگذاری فعال شده و عمل کرده است". البته ایشان معلوم نکرده اند که کارشناسان این سازمان پس چه چیزی را محاسبه کرده اند؟ اگر قرار بود چنین فرضیاتی و احتمالاتی در نظر گرفته نشود، واقعا بین یک معمار و مهندس با یک بنا چه فرقی وجود داشت. بارهای اصلی وارده به پلهای قوسی، فشاری و کمانشی است ولی کارشناسان محترم این سازمان کاری کرده اند که تاثیر بار برشی در پل از انواع دیگر بارها بیشتر شده است و این یک امر استثنایی است

منبع: کتاب میانه تالیف آقای مهندس نایبی